این چند روز که تمام فکر و ذکرمون،حادثه پلاسکو و رشادت آتش نشانامونه،خیلی به مقوله شهادت تو تاریخ و فرهنگ این ملت فکر کردم. 

اینجا،مردم از هر راهی به شهادت میرسن. 

غواصی،آتش نشانی،سربازی،معلمی،دانشمندی،خلبانی،سرداری..حتی دانش آموزی! 

حتی احرام هم به نیت شهادت میبندن و تو طواف خونه خدا هم دنبال شهادت میگردن. 

این ملتیه که تو صحرای منا هم راه شهادت رو پیدا میکنه. 

اینجا نباید از بچه ها پرسید دوست دارید در آینده چه کاره شوید؟

بلکه سؤال درست اینه:شما چه شغلی را مناسب شهادت میدانید و دوست دارید با چه یونیفرمی به شهادت برسید؟!

این ملت منتظر نمیشن تا بالاخره بمیرن.اصلا براشون ننگه به عافیت و بیخبری مردن. 

مبدأ تاریخ و تقویم این مردم،محرم و صفره. اون وقت به مرگ راضی بشن؟!هرگز!! 

و وای بر ما اگه به چیزی کمتر از شهادت رضایت بدیم...